Piekło

skończyło się

już dawno.

Sprzątanie trwa.

W sercu

czystość wiosennego świergotu

i brud ignoracji.

Zapomniane dziecko

zalane światłem

wyciąga z wymiętej kieszeni

swoje skarby:

poplamioną chusteczkę

i klejnot spełniający życzenia.

Wczoraj wieczorem

samotność walnęła mnie w głowę

bez zapowiedzi.

Nie pomogły umizgiwania

towarzyskiego życia.

Patrzę na nią

kiedy leżymy naprzeciwko

na trawie pod słońcem.

Nie odbieramy telefonów.

Stajemy się mną.

Zostaję z moją planetą.

Zostaję z warzywem, zupą, ogrodem,

z ametystem,

z umieraniem i odradzaniem.

Zostaję by mówić, chodzić i patrzeć.

Teraz ziemia oddycha moim sercem.