10 lat temu byłam w Berlinie na demonstracji antyfaszystowskiej. Na kilka głównych ulic w dzielnicy Mitte wyległo – jak później podała prasa – kilkadziesiąt tysięcy ludzi. Nie było symboli, każdy przyniósł swoją twarz. To byli zupełnie normalni, przeciętni mieszkańcy. Panowało milczenie i spokój. W tej wspólnej ciszy była wielka moc. Ci ludzie dokładnie wiedzieli dlaczego się tam zjawili. Zobaczyłam wtedy nowe Niemcy i ten widok sprawił że poczułam się bezpiecznie.
Przyszłam tam z rowerem i w pewnym momencie utknęłam, nie mogąc ruszyć się w przód ani w tył. Ktoś zaczepił o kierownicę i wyrzucił z siebie niemiły komentarz, że jak można na demonstrację z rowerem. I wtedy inna osoba stanęła w mojej obronie, że opamiętaj się człowieku, ist doch Friedensdemonstration, jesteśmy tu po to, żeby manifestować pokój. I do tamtego dotarło.
Niemcy przeszły proces konfrontacji w własną historią, zresztą on trwa nadal. Jest to między innymi proces rozprawiania się z własną hipokryzją, okazja do rachunku sumienia wykonywanego na bieżąco. Kiedy patrzę na nas Polaków, widzę mnóstwo spraw zamiecionych pod dywan: powszechna homofobia, archaiczny antysemityzm, kosmiczna ustawa antynarkotykowa pozwalająca wsadzać młodych ludzi za przysłowiowego jointa do więzienia, ustawa antyaborcyjna wymuszająca wykonywanie zabiegów zagranicą, ogromny problem bezdomności zwierząt. Strach przed odmiennością, przed wyjściem poza utarte schematy, co widać w naszym ubiorze, pomnikach jakie stawiamy, wybieranych ścieżkach kariery. I wreszcie lęk przed wyrażaniem prawdziwych potrzeb.
